Στο τσακ το πρόλαβα κι αυτό! Πέρισυ δεν είχα φτιάξει αλλά φέτος είχα και όρεξη και η Αθηνά έχει μεγαλώσει πια και θα της άρεσε σίγουρα! Οπότε το Χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο μπήκε στο πρόγραμμα. Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι να εξηγήσω πως είναι απλά ένας τρόπος να μετρήσεις αντίστροφα μέχρι τα Χριστούγεννα. Ξεκινάς 1η Δεκεμβρίου και τελειώνεις στις 25 που έρχεται και ο Άγιος Βασίλης, τουλάχιστον στο δικό μας σπίτι. Και για κάθε μέρα έχεις ετοιμάσει μια εκπληξούλα/δωράκι για το παιδί.
Εδώ και 2 βδομάδες σε όποιο μαγαζί βρισκόμουν κοίταζα τριγύρω για υποψήφια δωράκια. Τα σακουλάκια είναι 24 και χρειάζονται όλα γέμισμα. Βέβαια, είχα στο μυαλό μου πως δεν μπορούσαν όλα τα δώρα να είναι αξίας 5-6 ευρώ γιατί θα μας πήγαινε το ημερολογιάκι 100 ευρώ :-) Οπότε, διάλεξα διάφορα μικρά αντικείμενα από 0,50 μέχρι και 4 ευρώ: αυτοκόλλητα, είδη ζωγραφικής, κουκλίτσες, μπαλόνια, ένα σκοινάκι, κοκαλάκια για τα μαλλιά και γλυκάκια όπως γκοφρετίνια και γλειφιτζούρια.
Ξεκίνησα λοιπόν τα πρωινά να ετοιμάζω σιγά σιγά τα σακουλάκια. Προμηθεύτηκα κραφτ σακούλες και κουτάκια που μου αρέσουν. Θα τα διακοσμούσα με πομ πον, κορδέλες, σπάγγο και φυσικά πάνω σε κάθε σακουλάκι θα έβαζα ένα νούμερο. Υπάρχουν πολλά δωρεάν εκτυπώσιμα, αν σας αρέσει το δικό μου, μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Στη συνέχεια πήρα ένα χαρτονένιο κύλινδρο που από κάπου τον είχα κρατήσει (κλασικά δεν θυμάμαι από πού) έκανα τρύπες στα πλαϊνά και πέρασα κλαδιά για να γίνει σαν σκελετός δέντρου. Και άρχισα να δένω πάνω τα σακουλάκια.
Και μετά έψαχνα να δω πού μπορούσα να το τοποθετήσω. Τελικά διάλεξα να το βάλω πάνω σε ένα τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα. Περιττό να σας πω πως 2 φορές μου έπεσε κάτω καθώς προσπαθούσα να γυρίσω τα σακουλάκια έτσι ώστε να φαίνονται τα νουμεράκια. Μετά είπα... ώχου, δεν πειράζει, αφού ξέρω πού είναι το καθένα! Το στήριξα λοιπόν στον τοίχο, έβαλα και μια βάση για επιπλέον κράτημα κι έτοιμο! Εμ... σχεδόν έτοιμο. Έβαλα και μια μικρή σειρά λαμπάκια, έτσι για επιπλέον γιορτινή διάθεση :-)
Αχ, πόσο μ'αρέσει! Κάθομαι και το κοιτάζω τόση ώρα.. δεν θα'θελα να το αδειάσω.. αλλά το νήπιο έχει ήδη ρωτήσει 10 φορές πότε θα ανοίξει το νούμερο 1! Τώρα μπήκαμε για τα καλά στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα :-)
Τι σιγά σιγά δηλαδή.. πού να σας λέω! Χάθηκα γιατί έπεσε δουλειά, πολλή δουλειά! Ετοιμάζω ωραίο project για τη ντουλαπίτσα μου και είχα να φτιάξω και Χριστουγεννιάτικες κατασκευές για τη συμμετοχή μου στο Cook, Craft, Create και σε κάποιο άλλο μεγάλο blog (θα σας πω, θα σας πω). Οπότε, έχω ξεκινήσει να φτιάχνω πραγματάκια για τις γιορτές εδώ και 10 μέρες!
Αυτό το Σαββατοκύριακο έχω βάλει στο πρόγραμμα να στολίσουμε (ακούς Νίκο;;;) αν και κάτι ψιλά έχω ήδη κάνει. Έχω μαζέψει κλαδιά μεγάλα και μικρά και έχω ψωνίσει λίγα Χριστουγεννιάτικα αντικείμενα. Ξέρετε τι έπαθα.. έμπαινα σε μαγαζιά και μόλις έπιανε το μάτι μου κόκκινα στολίδια κάθε τύπου, διακοσμητικά για το σπίτι, κουζινικά γιορτινά κτλ.. σαν να υπνωτιζόμουν και πήγαινα προς τα εκεί, άπλωνα το χέρι μου και μετά ταμείο, χεχε :-)
Χθες ήμασταν με την Αθηνά στο σπίτι και δεν είχαμε τι να κάνουμε. Πόσο να ζωγραφίσουμε πια :-) Και μου ήρθε ιδέα για πανεύκολη κατασκευή να περάσει ευχάριστα το απόγευμα. Έφερα τα χαρτόνια μου, τα ψαλίδια μου, τα πομ πον μου, τα ξυλάκια μου,τα κουδουνάκια μου και στρωθήκαμε στη δουλειά! Θα φτιάχναμε Χριστουγεννιάτικα δεντράκια!
Είχα στα πράγματα μου (αυτά των κατασκευών) χαρτόνι πράσινο με λευκά πουά, δηλαδή το τέλειο χαρτί για pop χαρούμενα παιδικά δεντράκια. Κόψαμε τριγωνάκια σε διάφορα μεγέθη και ξεκινήσαμε. Αυτό το αντικείμενο που φαίνεται στην πάνω φωτογραφία δεν είναι τυχαία εκεί. Ναι, είναι ένα τσιμπιδάκι! Θα σας εξηγήσω. Είδα σε πολλές κατασκευές την ιδέα να δίνεις στο παιδί να πιάνει τα μικροαντικείμενα με ένα τσιμπιδάκι για να βελτιώνεται η λεπτή κινητικότητα του. Και σκέφτηκα, γιατί όχι; Bring the tsimpidaki!
Και έκατσε λοιπόν το νήπιο και έπιανε με το τσιμπιδάκι τα χρωματιστά πομ πον, και τα έβαζε πάνω στα δεντράκια στο σημείο που είχαμε βάλει λίγη κόλλα. Κολλήσαμε στο πίσω μέρος χρωματιστά ξυλάκια (γλωσσοπίεστρα τα λένε και θα τα βρείτε και στα βιβλιοπωλεία) κι έτοιμα τα δεντράκια! Α! Και μην ξεχάσετε κι ένα κουδουνάκι στην κορυφή! Μπορείτε να το κολλήσετε ή απλά να το στερεώσετε στην κορυφή, δεν πέφτει! Πανεύκολα δεν είναι;
Προς το παρόν τα βάλαμε μέσα σε μια γυάλα με κουκουνάρια για να έχουμε ένα χρωματιστό δασάκι. Αλλά ήδη σκέφτομαι να τα βγάλω από εκεί και να τα διακοσμήσω κάπου στο δωμάτιο της μικρής (μάλλον στον τοίχο) ή ακόμα και να τα βάλω στις γλάστρες στο μπαλκόνι! Από ιδέες... ουουου και από χρόνο πούυυυυυ!
Πάντα πριν την περίοδο των γιορτών αισθάνομαι μια αισιοδοξία και μια θετική αύρα τριγύρω. Έχω αυτή την αίσθηση γιατί ξέρω πως θα κάνουμε πολλά όμορφα πράγματα. Θα στολίσουμε με χαρά, θα τσακωθούμε πάλι για τα φωτάκια (μα πόσο γραφικοί έχουμε καταντήσει), θα φάμε οικογενειακά, θα τραγουδήσουμε τον Ρούντολφ 562 φορές, θα έχουμε το τζάκι αναμμένο (άντε να πέσει η θερμόκρασία!), θα μάθουμε τα κάλαντα και άλλα τέτοια ωραία! Ανυπομονώ, σας το'πα;;;;
Και όχι τα Στενά Παπούτσια της Ζορζ Σαρή. Να πούμε βέβαια μεταξύ μας πως τα ψηλά τακούνια είναι και στενά παπούτσια. Να εξηγήσω όμως τι συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στο σπίτι μας για να καταλάβετε γιατί ξεκίνησα να μιλάω εξαρχής για τακούνια.
Το κουκουβαγιόπουλο Αθηνά έρχεται στην κρεβατοκάμαρα μου τελευταία και έχουμε τον εξής διάλογο:
- Μαμά, πού είναι τα τακούνια σου;
- Τι εννοείς παιδί μου, ποια τακούνια;
- Τα ψηλά τακούνια σου μαμά!
- Αθηνά, δεν έχω τακούνια..
- Δεν έχεις τακούνια;;;; Γιατί δεν έχεις τακούνια μαμά;
Και εξηγώ λοιπόν στο νήπιο ότι δεν έχουν όλες οι γυναίκες τακούνια. Ότι παλιά είχα κι εγώ τακούνια αλλά δεν έχω πια γιατί με κουράζουν και προτιμώ άλλα παπούτσια. Και ακούω βέβαια πάλι... γιατί μαμά;;; Συνεχίζω λοιπόν να προσπαθώ να εξηγήσω στο παιδί ότι ναι, είναι πολύ νορμάλ να μην έχει μια γυναίκα στη ντουλάπα της τακούνια και ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν αρέσουν σε όλους τα ίδια πράγματα. Μετά από λίγο λοιπόν η μικρή δεν κάνει άλλες ερωτήσεις και φεύγει.
Η αλήθεια είναι πως μεγαλώνοντας το στυλ αλλάζει. Πέρασα από ηλικία που μου άρεσε να φοράω τακούνια μέχρι και κάθε μέρα στη δουλειά... για να φτάσουμε στα τελευταία χρόνια που πρέπει να πάω σε ένα γάμο και σκέφτομαι πώς στο καλό θα αντέξω τόση ώρα με τακούνια. Κάπου εκεί όμως τα άφησα πίσω μου. Τα καλά μου παπούτσια (για γάμους και λοιπές εκδηλώσεις) είναι πια φλατ, μυτερά γοβάκια γκρι, λουστρινένια, κομψά και άνετα :-) Σίγουρα δεν είναι τόσο fancy και κολακευτικά όσο τα ψηλοτάκουνα nude τακούνια που βλέπω στις βιτρίνες αλλά... είναι άνετα βρε παιδιά, περπατάω και πετάω.. και δεν πονάω!
Η αλήθεια είναι όμως πως τα κοριτσάκια μας μεγαλώνουν με το όνειρο του 12ποντου. Πρώτα πρώτα κάνει ζημιά η Σταχτοπούτα. Γίνεται το γοβάκι το ποθητό αντικείμενο της υπόθεσης και ο συνδετικός κρίκος που συνδέει την καημένη Τζακοσταχούλα με τον πρίγκηπα. Πφφφ..θα μου πεις, πώς τα σκέφτεσαι έτσι; Να σας πω και το άλλο. Είναι και αυτή η γνωστή σε όλους μας ξανθιά κούκλα που το κάθε κοριτσάκι έχει τουλάχιστον 5-6 στη συλλογή του (και λίγες λέω). Έχετε παρατηρήσει τα παπούτσια που φοράει; Είναι πάντα πολύ ψηλά τακούνια! Κάτι ροζ σταυρωτά ή γκλιτεροειδή μπλε ψηλοτάκουνα. Μόνο όταν είναι με στολή κτηνιάτρου φοράει αθλητικά. Όλες οι υπόλοιπες φορεσιές, ακόμα και τα ντυσίματα παραλίας έχουν τακουνάκια.
Όχι βέβαια, δεν νομίζω ότι αυτό κάνει κάποιου είδους ζημιά στα κορίτσια. Απλά, μια σκέψη μου είναι πως από τόσο μικρή ηλικία το πρότυπο της όμορφης γυναίκας, της πετυχημένης στη δουλειά της, της καπάτσας που θα πάρει τελικά το πριγκηπόπουλο.. είναι αυτό της κοπέλας που φοράει πάντα τακούνια! Θα μου πείτε σιγά.. και τι έγινε; Έγινε το εξής: αυτά τα ψηλά τακούνια συνοδεύουν πάντα λεπτές γάμπες και αδύνατα σώματα, μαλλιά κομμωτηρίου και ρούχα πολύ θηλυκά. Δεν είδα πουθενά να προβάλλεται κάποιο διευθυντικό στέλεχος γυναίκα που να πάει στη δουλειά με πιο άνετα φλατ παπούτσια. Και όλες οι γυναίκες που κατέχουν υψηλές θέσεις φωτογραφίζονται πάντα στα περιοδικά με ταγιέρ και γόβες! Πόσο πασέ, μα καμία φαντασία; Τι στο καλό; Δεν κουράζονται ποτέ; Πόσα να αντέξουν πια αυτά τα πόδια;
Δεν κατηγορώ τα τακούνια γενικά, σε όποια αρέσουν και τα αντέχει, τα φοράει. Τα θαυμάζω όταν τα βλέπω να συνοδεύουν ένα ωραίο ντύσιμο, αρκεί να περπατιούνται με άνεση αλλιώς δεν κολακεύουν κανέναν... Τα κλισέ δεν μου αρέσουν και οι κατεστημένες εικόνες. Και τα παιδικά τακουνάκια δεν μου αρέσουν.. πωπώ..καθόλου! Ούτε κι εγώ περίμενα ότι θα έφτανα σε αυτή την ηλικία και θα είχα μόνο casual παπούτσια με βαμβακερά κορδόνια και ότι το "καλό" μου θα ήταν ένα φλατ γοβάκι :-) Όπως επίσης, δεν περίμενα να βρεθώ να γράφω κείμενο και να κατηγορώ την Σταχτοπούτα με το γυάλινο γοβάκι έχοντας στο μυαλό μου το πρότυπο της πετυχημένης γυναίκας.. Τι να πεις, μια σύγχυση με έχει πιάσει σήμερα τη Μαμά Κουκουβάγια!
Αφού ανταλλάξαμε 1-2 μηνύματα στο facebook, βρέθηκα με ένα χαμόγελο και μια απορία να έχω συμφωνήσει με τη Εύα Funky Cook να βοηθήσουμε μαζί με τη Σοφία και την Κάλη στο Food4Good που γίνεται αυτή την Κυριακή. Το χαμόγελο γιατί χάρηκα που μαζί με τα κορίτσια θα κάναμε κάτι απλό και θα προσφέραμε συγχρόνως και η απορία γιατί σκεφτόμουν πώς θα φτιάχναμε 400 μερίδες ρυζόγαλο :-)
Οι μέρες περνούσαν κι εγώ δοκίμαζα συνταγές. Ώσπου ήρθε η Αθηνά Sugar Buzz στο chat που μιλούσαμε και μας έδωσε τη συνταγή της μαμάς της. Την έφτιαξα και ήταν τέλεια, πεντανόστιμη! Την Τετάρτη μετά την εκπομπή συναντηθήκαμε σε ένα πάρκινγκ στην Κηφισίας ανταλλάξαμε χαμόγελα, κουβέντες, 30 λίτρα γάλα και 6 κιλά ρύζι. Και ξεκινήσαμε να ετοιμαζόμαστε.
Να σας πω και ακριβώς τι θα γίνει στην πόλη μας. Το Food4Good και η Maggi ετοιμάζουν τραπέζι αύριο Κυριακή 02/11 από τις 12:00-16:00 στο κέντρο της Αθήνας, στο ιστορικό κτίριο του περιοδικού Ρομάντζο. Οι Food bloggers της πόλης μαγειρεύουν μαμαδίστικα φαγητά που όλοι αγαπάμε και φτιάχνουμε στο σπίτι μας (ή τρώμε στο σπίτι της μαμάς μας). Θα σας περιμένουμε με ένα πλούσιο μπουφέ που θα είναι στη διάθεση σας με κόστος 5 ευρώ μόνο! Όσοι έρθουν δηλαδή θα δώσουν 5 ευρώ και θα φάνε κανονικότατα από όλα τα πιάτα που θα λιγουρετούν :-) Σκοπός της εκδήλωσης είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για την ενίσχυση του ΣΚΕΠ, τον Σύνδεσμο Κοινωνικής Ευθύνης Για Παιδιά και Νέους.
Και να'μαι εδώ στην κουζίνα μου, να ετοιμάζω ρυζογαλάκια! Από βραδύς ξεκίνησα που λέει και το τραγούδι! Και τώρα που σας γράφω.. έχω ακόμη 2 κατσαρόλες να φτιάξω! Και επειδή το ξέρω πως δεν θα καταφέρετε να έρθετε όλοι, θα σας δώσω και τη συνταγή να την κάνετε και να την ευχαριστηθείτε.
Ρυζόγαλο πεντανόστιμο
Υλικά για 4-5 μερίδες (μπωλάκια):
750 γρ. γάλα φρέσκο
125 γρ. ρύζι γλασέ
500 γρ. νερό
1 κουτ. σούπας κορν φλάουρ
3 κουτ. σούπας ζάχαρη
Ξύσμα από 1 λεμόνι
Κανέλα για σερβίρισμα
Ξεπλένουμε το ρύζι. Βάζουμε το νερό να βράσει. Μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε το ρύζι. Ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα για να μην κολλήσει και όταν δούμε ότι έχει απορροφήσει το νερό και έχει σχετικά μαλακώσει – περίπου 10’- προσθέτουμε το γάλα. Έχουμε κρατήσει μισή κούπα από το γάλα στην οποία διαλύουμε τη ζάχαρη και το κορν φλάουρ. Συνεχίζουμε να βράζουμε το ρυζόγαλο ανακατεύοντας συνεχώς και μόλις δούμε ότι έχει μαλακώσει το ρύζι, προσθέτουμε την κούπα με το γάλα-κορν φλάουρ-ζάχαρη. Όταν δούμε ότι αρχίσει και πήζει αποσύρουμε από τη φωτιά. Προσθέτουμε το ξύσμα λεμονιού και ανακατεύουμε λίγο ακόμα. Μοιράζουμε σε μπολάκια και σερβίρουμε με κανέλα.
Tips! Μην χαζεύετε και δεν ανακατεύετε, αρπάζει πολύ εύκολα! Και όταν βάλετε το κορν φλάουρ χαμηλώστε λίγο την ένταση. Και μην φύγετε καθόλου από εκεί! Είπαμε, αρπάζει εύκολα :-)
Οπότε.. μαγειρεύουμε για καλό σκοπό! Και πολύ χαίρομαι που το κάνουμε και σαν Mama Colada αυτό, μαζί με τα κορίτσια! Αν λοιπόν, σας κάνει όρεξη... ελάτε κέντρο Αθήνα, στο Ρομάντζο! Food4Good από τις 12:00 μέχρι τις 16:00. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα του event στο facebook. Εννοείται θα είμαστε κι εμείς εκεί να σερβίρουμε ρυζογαλάκια :-)
Η αλήθεια είναι πως από όλα τα φρούτα, τα μήλα μου αρέσουν λιγότερο. Το φθινόπωρο όμως, μόλις κάνουν την εμφάνιση τους αγοράζω οπωσδήποτε! Και αμέσως βάζω στο μυαλό μου τη μυρωδιά της μηλόπιτας. Τριγυρίζει λοιπόν που λέτε αυτή η μυρωδιά στο νου μου, μπαίνω και στο ίντερνετ να ψάξω συνταγές για μηλόπιτες, μηλοπιτάκια, στριφταράκια.. γενικά ότι έχει σχέση με ζύμη, μήλο, ζάχαρη και κανέλλα.
Εννοείται πιο πολύ από όλες τις συνταγές μου αρέσουν οι πολύτεχνες μηλόπιτες και οι τάρτες με μήλα. Εκείνο το απόγευμα όμως, που θα μου κολλήσει στο μυαλό να φτιάξω κάτι συμβαίνει πάντα το εξής. Δεν έχω υλικά, δεν έχω χρόνο, δεν βρίσκω πιο απλή συνταγή. Και καταλήγω να κάνω πάντα κάτι αυτοσχέδιο. Πάνω στον αυτοσχεδιασμό μου λοιπόν, λέω: δεν βγάζω και καμιά φωτογραφία, αν βγει κάτι καλό να το μοιραστώ; Δεν μπορεί, σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα που με 2-3 μήλα και λίγη ζύμη ονειρεύονται μυρωδιά μηλόπιτας :-)
Υλικά
Ότι μήλα έχετε: πράσινα ξινόμηλα, κόκκινα στάρκιν.. όλα κάνουν! Και ένα φύλλο ζύμης κουρού. Και καστανή ζάχαρη. Και κανέλλα. Μπόλικη κανέλλα.
Το μυστικό σκεύος που θα χρησιμοποιήσουμε είναι το ταψάκι για μάφινς!
Κόβουμε 2 μηλαράκια σε μικρά κομματάκια. Τα βάζουμε σε μπωλ και προσθέτουμε ζάχαρη (εγώ βάζω 2 κουταλάκια) και κανέλλα όση σας αρέσει.
Αφού ξεπαγώσει το φύλλο κουρού (σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας) το κόβουμε κυκλάκια χρησιμοποιώντας ένα ποτήρι. Βουτυρώνουμε το ταψάκι και βάζουμε το κυκλάκι ζύμης μέσα σε κάθε θηκούλα. Το απλώνουμε στα πλαϊνά να γίνει σαν φωλίτσα. Γεμίζουμε με τα κομμένα μηλαράκια μας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 18-20 λεπτά (αναλόγως το φούρνο σας). Μόλις δείτε και έχει ροδίσει η ζύμη, τα μηλοπιτάκια είναι έτοιμα.
Έτσι όπως είναι τώρα μοιάζουν με μηλοπιτάκια φωλίτσες. Είναι έτοιμα για φάγωμα. Μια ιδέα σερβιρίσματος έτσι για να κάνουμε και μια τσακπινιά είναι η παρακάτω. Μπορείτε να αδειάσετε ένα μήλο (με μαχαιράκι και κουτάλι) και αφού έχει κρυώσει το μηλοπιτάκι να το τοποθετήσετε μέσα.
Και αυτό ήταν! Κόβετε τα μηλαράκια, τα βάζετε σε φωλίτσες ζύμης, ζάχαρη και κανέλλα και το σπίτι μοσχομύρισε μέσα σε 20 λεπτά. Και όχι μόνο έχετε σπίτι μυρωδάτο.. έχετε και μηλοπιτάκια! Τουλάχιστον για... μισή ώρα! Εμείς σε τόση ώρα τα καταναλώσαμε :-) Είναι μικρούτσικα, μαλακά και νοστιμότατα! Και με τα μηλοπιτάκια, τις βροχές και τα πρώτα κρύα να πούμε επιτέλους και Καλό Φθινόπωρο!
Εκδηλώσεις, happenings, παρουσιάσεις, εκθέσεις.. τόσα πράγματα συμβαίνουν στην πόλη μας. Έτσι κι εμείς λοιπόν, κάθε βδομάδα όλο και κάτι έχουμε να κάνουμε και όλο και κάπου θα πάμε. Η αλήθεια είναι πως μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σε εκδηλώσεις που με ενδιαφέρουν και αν έχω και καλή παρέα.. ουουου, τέλεια!
Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της αγαπημένης μας Ερμιόνης! Μην μου πείτε δεν πήρατε είδηση ότι η Ερμιόνη του the one with all the tastes έβγαλε βιβλίο! Το ονόμασε "στην κουζίνα των γεύσεων" και περιέχει συνταγές με απλά υλικά που θα εντυπωσιάσουν και την οικογένεια σας και τους φίλους σας αν τους κάνετε τραπέζι. Γιατί θα θέλετε να κάνετε τραπέζι με αυτές τις συνταγές :-)
Ήταν μια όμορφη παρουσίαση σε πολύ φιλικό κλίμα. Αγαπημένες φίλες είχαν αναλάβει να παρουσιάσουν το βιβλίο της Ερμιόνης και πολλές άλλες bloggers είχαν έρθει να παρακολουθήσουν. Και όπως πάντα γνωρίσαμε και νέα πρόσωπα που τα ξέραμε με το όνομα του blog τους μόνο. Κι έτσι, είπαμε και τα νέα μας, φωτογραφηθήκαμε, τσιμπήσαμε κατιτίς από το μπουφέ, ήπιαμε και λίγο κρασί και περάσαμε όμορφα. Πήραμε και το βιβλίο υπογεγραμένο με αφιέρωση από την Ερμιόνη. Και το βράδυ στο σπίτι καταλαβαίνετε.. έπεσε μελέτη! Κάτι σαλάτες, κάτι φαγάκια, κάτι τσουρέκια ακούστηκαν στην παρουσίαση και έκατσα να τα διαβάσω όλα! Και εννοείται, σας το συνιστώ το βιβλίο. Και αν εσείς οι ίδιοι το έχετε ήδη αγοράσει, να το κάνετε δώρο στη μαμά σας, στην αδερφή σας, στη φίλη σας!
Την Κυριακή είχαμε πρόσκληση από τα μπισκότα Μιράντα Παπαδοπούλου για να περάσουμε το απόγευμα στο Παιδικό Μουσείο στην Πλάκα. Εκεί λοιπόν συνάντησα κι άλλες φίλες bloggers και ξαναγίναμε μια παρέα σε μια νόστιμη παρουσίαση :-) Δοκιμάσαμε τα καινούρια Μιράντα με γεύση κακάο! Μετά κάτσαμε σε χαμηλά τραπέζια, φορέσαμε όλοι τα σκουφάκια μας, τα παιδιά έπιασαν τα υλικά που φτιάχνουμε μπισκότα, τα ανακάτεψαν, τα μύρισαν και πέρασε όμορφα η ώρα. Το καλύτερο (δικό μου) ήταν ο Μιράντας που μας περίμενε στην έξοδο για να βγάλουμε φωτογραφίες! Μα, κοιτάξτε τον πώς είναι! Δεν είναι τρελόοοο το κοστούμι αυτό;
Για αυτό το Σαββατοκύριακο εκτός από μια βάφτιση δεν έχουμε κανονίσει καμία άλλη δραστηριότητα και μου φαίνεται τόσο περίεργο! Τι θα κάνουμε, μου λέτε; Μας βλέπω πάλι για φαγητό να πηγαίνουμε :-)
Πρόγραμμα Σαββατοκύριακου αυτό που λέμε "φουλ του τρελού". Σάββατο πρωί παιδικό πάρτυ, επιστροφή στο σπίτι το μεσημέρι και Σάββατο απόγευμα πάλι παιδικό πάρτι. Επιστροφή στο σπίτι το βραδάκι. Πριν ξεκινήσουμε όμως για το tour της Αττικής πρέπει να προετοιμαστούμε.
Και η προετοιμασία έχει ως εξής: επίσκεψη στο δωμάτιο του νηπίου για να διαλέξουμε ρούχα. Την ίδια ώρα μπαίνει ο μπαμπάς για μπάνιο, καθαριότητες, ξυρίσματα κτλ. Περνάνε 20 λεπτά. Η μικρή έχει μισοντυθεί και έχει μετακομίσει και τα μισά παιχνίδια σε άλλο δωμάτιο. Ο μπαμπάς βγαίνει από το μπάνιο και πάει να ντυθεί. Εγώ φτιάχνω την τσάντα της Αθηνάς με τα απαραίτητα: φορητό γιογιό, μια μακρυμάνικη μπλούζα, νερό, ένα βρακάκι, 2-3 έξτρα λαστιχάκια κτλ. Περνάνε άλλα 10 λεπτά. Ο μπαμπάς είναι έτοιμος και παίρνει πάσα τη μικρή να ολοκληρώσει το ντύσιμο της. Εγώ κατευθύνομαι στο μπάνιο. Μετά από 5 λεπτά είναι έτοιμοι και οι δυο τους. Εγώ μόλις έχω πλυθεί και πάω να διαλέξω ρούχα. Αρχίζουν και παραπονιούνται.. "άντε μαμά! Τι ώρα θα είσαι έτοιμη;;;" Έχω μόλις βάλει τις κάλτσες μου. Μετά από 10 λεπτά έχω ντυθεί κι εγώ και πάω να βαφτώ λίγο να φαίνομαι κι εγώ σαν άνθρωπος. Η υπόλοιπη φαμίλια έχει βαρεθεί να περιμένει. Τους φωνάζω από μέσα να κατέβουν στο αυτοκίνητο και θα ακολουθήσω κι εγώ σε 5 λεπτά. Φεύγουν.
Βρίσκω ευκαιρία να κοιτάξω τη μούρη μου στον καθρέφτη παραπάνω από 3 λεπτά. Βάφομαι λίγο, φτιάχνω τα μαλλιά μου κι έτοιμη. Πάω στο καθιστικό και τι να δω; Τα υπόλοιπα μισά παιχνίδια όλα κάτω παρατημένα. Φαίνεται πως όσο με περίμεναν έπαιξαν λίγο, τι καλά! Ξέρω πως ότι ώρα και να γυρίσουμε εγώ θα σκύψω να τα μαζέψω. Και ονειρεύομαι ένα σπίτι που στο γυρισμό μου απλά θα με υποδεχτεί και θα μου πει "άντε, κάτσε στον καναπέ κοπελιά". Αποτέλεσμα σκέψης και ονείρου: σκύβω και μαζεύω.
Πριν φύγω όμως.. θυμάμαι πως δεν έχω γράψει τις κάρτες για τα δώρα. Τις γράφω και τις βάζω μέσα στις αντίστοιχες σακούλες. Ξανακοιτάζω την τσάντα της Αθηνάς. Κοιτάζω και όλα τα παράθυρα αν είναι κλειστά. Μάλλον είμαι έτοιμη να κατέβω. Κλείνω το σπίτι και μπαίνω στο ασανσέρ κρατώντας δύο τσάντες με δώρα, μία τσάντα της μικρής και την τσάντα μου. Με κοιτάζω στον καθρέφτη. Δεν έχω φορέσει κραγιόν. Και ναι, θέλω τουλάχιστον να φοράω κραγιόν. Μπορεί να είμαι αχτένιστη αλλά κραγιόν θέλω να φοράω. Κρατάω λοιπόν τις 4 τσάντες και βγάζω να βάλω και κραγιόν.
Φτάνω στο αυτοκίνητο που ευτυχώς είναι ήδη στον δρόμο και φεύγουμε. Και ακούω βέβαια πάλι.. "άντε, τι έκανες τόση ώρα μαμά;;;". Και τι να πεις; Μου λες; Δεν θες και να σε ξαναπούν γκρινιάρα αλλά να.. ποιος θα τα κάνει; Εύχομαι στο μέλλον κάποια στιγμή να μην είμαι πάντα εγώ η τελευταία που θα κλείνει την πόρτα. Εντάξει μέλλον; Με ακούς;
Να σημειωθεί ότι έγραφα αυτή την ανάρτηση και την άφησα στη μέση για να πάμε σε μια εκδήλωση το απόγευμα της Κυριακής. Και η προετοιμασία καθώς και η αναχώρηση ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή που είχα ξεκινήσει να γράφω! Τρομερό;;;
