Δεν ξέρω ακριβώς πώς πάνε οι παραδόσεις σχετικά με την επιλογή ονόματος του παιδιού. Αν το πρώτο είναι αγόρι, παίρνει από την πλευρά του πατέρα και αν είναι κορίτσι από την πλευρά της μητέρας ή πάλι του πατέρα? Πάντα τα μπέρδευα αυτά και δεν καταλάβαινα ποιος και γιατί έχει προτεραιότητα. Εγώ πήρα το όνομα της γιαγιάς μου και ο αδερφός μου του παππού μου. Και νομίζω ότι στη δική μου τη γενιά αυτό ήταν το συνηθισμένο. Ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν μου πολυαρέσει που σε 8 ξαδέρφια ακούς το πολύ 3 διαφορετικά ονόματα..
Δειλά δειλά και περνώντας τα χρόνια άκουγα και περιπτώσεις που ζευγάρια έδιναν στα παιδιά τους ονόματα μη οικογενειακά. Δεν με πειράζουν οι παραδόσεις, καθόλου. Ίσα ίσα, αν ακολουθούνται με αγάπη και συνεχίζονται μέσα σε ευχάριστο κλίμα όπου όλοι συμφωνούν είναι μια χαρά.
Αυτό που με πειράζει είναι που ανά διαστήματα μιλώντας με φίλους και γνωστούς ακούω για ζευγάρια που τσακώνονται για το όνομα του παιδιού. Επιμένει ένας από τους δύο, συνήθως ο πατέρας, να πάρει το παιδί το όνομα του παππού. Έχω ακούσει και περιπτώσεις που δυστυχώς είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που ανακατεύονται και πιέζουν για την επιλογή του ονόματος.
Σε ακραίες καταστάσεις απειλούν ότι δεν θα τους ξαναμιλήσουν και άλλα τέτοια τραγικά. Καμμιά φορά θα ήθελα να τους ρωτήσω: "αν δηλαδή το αγοράκι βαφτιστεί Χαράλαμπος θα το αγαπάτε πιο πολύ?" Και μετά ακούω γιαγιάδες που λένε: "εγώ στην Ευλαμπίτσα μου θα αφήσω το διαμέρισμα" και κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα στα εγγόνια τους.
Και το ζευγάρι μαλλιά κουβάρια..Στην αρχή νόμιζα ότι αυτά συμβαίνουν στα χωριά και ότι στην "πόλη" δεν συναντάς τέτοιες συμπεριφορές. Δυστυχώς, όσο το συζητάω και επειδή όλοι από ένα χωριό είμαστε, βλέπω ότι αυτά συμβαίνουν όχι μόνο στη διπλανή πολυκατοικία αλλά και σε οικογένειες φίλων που εκτιμώ πολύ. Και μου κάνει μεγάλη εντύπωση όταν από "προχωρημένους" ανθρώπους βλέπω τόσο συντηρητικές συμπεριφορές.
Νομίζω τελικά ότι το καλύτερο είναι να συμφωνεί το ζευγάρι και με αγάπη να διαλέξουν το όνομα που θα δώσουν στο παιδί τους. Είτε διαλέξουν όνομα παππού/γιαγιάς είτε κάποιο άλλο, το ζευγάρι πρέπει να τα βρίσκει και να μην αφήνει τρίτους να ανακατεύονται. Πρέπει η νέα οικογένεια να είναι δεμένη και ένα τόσο ευχάριστο γεγονός σαν τη βάφτιση του παιδιού να τους κάνει ακόμα πιο χαρούμενους και να μην τους φέρνει καβγάδες και άσχημες αναμνήσεις.
Άνοιξα αυτό το θέμα γιατί αρχίζω να κοιτάω σιγά σιγά για τη βάφτιση της μικρής. Με το Νίκο ευτυχώς συμφωνήσαμε από την αρχή ότι δεν θα βγάλουμε κανένα όνομα από τους παππούδες για να μην παρεξηγηθεί κανείς και γιατί δεν μας αρέσουν και πολύ τα ονόματα..Είπαμε ότι για μας αυτό που μετράει πιο πολύ είναι να έχει το παιδί ένα όμορφο όνομα.
Ονόματα βέβαια ξεκίνησα να ψάχνω από όταν ήμουν έγκυος..τα είχα πάρει όλα αλφαβητικά και έγραφα αυτά που μου άρεσαν. Έφτιαχνα λίστες και μετά με το Νίκο τα βαθμολογούσαμε. Λέγαμε αν κάποιο μας αρέσει, αν είναι εύηχο, αν ταιριάζει με το επίθετο, αν είναι συνηθισμένο ή αν παραείναι περίεργο. Πολλά βέβαια που άρεσαν σε μένα του Νίκου δεν του άρεσαν καθόλου..αλλά τι να κάνεις..δημοκρατία..Έτσι λοιπόν καταλήξαμε σε δύο. Και είπαμε να γεννηθεί η μικρή και να δούμε ποιο της ταιριάζει. Και μετά από 2-3 μήνες αποφασίσαμε.
Θα την πούμε Αθηνά! Εμένα πάντα μου άρεσε αυτό το όνομα. Είχα πει κιόλας κάποια στιγμή ότι αν κάνω κορίτσι θα το πω έτσι. Τώρα, σε συνδυασμό με τις κουκουβάγιες μου ήρθε μια χαρά!
Εδώ και καιρό την φωνάζουμε με το όνομα της. Τώρα τελευταία νομίζω ότι το ακούει..(μπορεί να είναι κι ιδέα μου..) Οπότε κι εδώ θα αρχίσω να την αναφέρω με το όνομα της και όχι μικρούλα ή μπουμπούκα αλλά Αθηνούλα και Αθηνάκι. Άκουσα και το άλλο..ότι αν δεν βαφτίσεις το παιδί δεν πρέπει να το φωνάζεις με το όνομα του..τι να πω..
Δεύτερη ανακοίνωση δηλαδή σε μια βδομάδα: διαλέξαμε όνομα..Αθηνά!
Δειλά δειλά και περνώντας τα χρόνια άκουγα και περιπτώσεις που ζευγάρια έδιναν στα παιδιά τους ονόματα μη οικογενειακά. Δεν με πειράζουν οι παραδόσεις, καθόλου. Ίσα ίσα, αν ακολουθούνται με αγάπη και συνεχίζονται μέσα σε ευχάριστο κλίμα όπου όλοι συμφωνούν είναι μια χαρά. Αυτό που με πειράζει είναι που ανά διαστήματα μιλώντας με φίλους και γνωστούς ακούω για ζευγάρια που τσακώνονται για το όνομα του παιδιού. Επιμένει ένας από τους δύο, συνήθως ο πατέρας, να πάρει το παιδί το όνομα του παππού. Έχω ακούσει και περιπτώσεις που δυστυχώς είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που ανακατεύονται και πιέζουν για την επιλογή του ονόματος.
Σε ακραίες καταστάσεις απειλούν ότι δεν θα τους ξαναμιλήσουν και άλλα τέτοια τραγικά. Καμμιά φορά θα ήθελα να τους ρωτήσω: "αν δηλαδή το αγοράκι βαφτιστεί Χαράλαμπος θα το αγαπάτε πιο πολύ?" Και μετά ακούω γιαγιάδες που λένε: "εγώ στην Ευλαμπίτσα μου θα αφήσω το διαμέρισμα" και κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα στα εγγόνια τους.
Και το ζευγάρι μαλλιά κουβάρια..Στην αρχή νόμιζα ότι αυτά συμβαίνουν στα χωριά και ότι στην "πόλη" δεν συναντάς τέτοιες συμπεριφορές. Δυστυχώς, όσο το συζητάω και επειδή όλοι από ένα χωριό είμαστε, βλέπω ότι αυτά συμβαίνουν όχι μόνο στη διπλανή πολυκατοικία αλλά και σε οικογένειες φίλων που εκτιμώ πολύ. Και μου κάνει μεγάλη εντύπωση όταν από "προχωρημένους" ανθρώπους βλέπω τόσο συντηρητικές συμπεριφορές.
Νομίζω τελικά ότι το καλύτερο είναι να συμφωνεί το ζευγάρι και με αγάπη να διαλέξουν το όνομα που θα δώσουν στο παιδί τους. Είτε διαλέξουν όνομα παππού/γιαγιάς είτε κάποιο άλλο, το ζευγάρι πρέπει να τα βρίσκει και να μην αφήνει τρίτους να ανακατεύονται. Πρέπει η νέα οικογένεια να είναι δεμένη και ένα τόσο ευχάριστο γεγονός σαν τη βάφτιση του παιδιού να τους κάνει ακόμα πιο χαρούμενους και να μην τους φέρνει καβγάδες και άσχημες αναμνήσεις.
Άνοιξα αυτό το θέμα γιατί αρχίζω να κοιτάω σιγά σιγά για τη βάφτιση της μικρής. Με το Νίκο ευτυχώς συμφωνήσαμε από την αρχή ότι δεν θα βγάλουμε κανένα όνομα από τους παππούδες για να μην παρεξηγηθεί κανείς και γιατί δεν μας αρέσουν και πολύ τα ονόματα..Είπαμε ότι για μας αυτό που μετράει πιο πολύ είναι να έχει το παιδί ένα όμορφο όνομα.
Ονόματα βέβαια ξεκίνησα να ψάχνω από όταν ήμουν έγκυος..τα είχα πάρει όλα αλφαβητικά και έγραφα αυτά που μου άρεσαν. Έφτιαχνα λίστες και μετά με το Νίκο τα βαθμολογούσαμε. Λέγαμε αν κάποιο μας αρέσει, αν είναι εύηχο, αν ταιριάζει με το επίθετο, αν είναι συνηθισμένο ή αν παραείναι περίεργο. Πολλά βέβαια που άρεσαν σε μένα του Νίκου δεν του άρεσαν καθόλου..αλλά τι να κάνεις..δημοκρατία..Έτσι λοιπόν καταλήξαμε σε δύο. Και είπαμε να γεννηθεί η μικρή και να δούμε ποιο της ταιριάζει. Και μετά από 2-3 μήνες αποφασίσαμε.
Εδώ και καιρό την φωνάζουμε με το όνομα της. Τώρα τελευταία νομίζω ότι το ακούει..(μπορεί να είναι κι ιδέα μου..) Οπότε κι εδώ θα αρχίσω να την αναφέρω με το όνομα της και όχι μικρούλα ή μπουμπούκα αλλά Αθηνούλα και Αθηνάκι. Άκουσα και το άλλο..ότι αν δεν βαφτίσεις το παιδί δεν πρέπει να το φωνάζεις με το όνομα του..τι να πω..
Δεύτερη ανακοίνωση δηλαδή σε μια βδομάδα: διαλέξαμε όνομα..Αθηνά!
