Σελίδες

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα!

Πρόγραμμα Σαββατοκύριακου αυτό που λέμε "φουλ του τρελού". Σάββατο πρωί παιδικό πάρτυ, επιστροφή στο σπίτι το μεσημέρι και Σάββατο απόγευμα πάλι παιδικό πάρτι. Επιστροφή στο σπίτι το βραδάκι. Πριν ξεκινήσουμε όμως για το tour της Αττικής πρέπει να προετοιμαστούμε. 

Και η προετοιμασία έχει ως εξής: επίσκεψη στο δωμάτιο του νηπίου για να διαλέξουμε ρούχα. Την ίδια ώρα μπαίνει ο μπαμπάς για μπάνιο, καθαριότητες, ξυρίσματα κτλ. Περνάνε 20 λεπτά. Η μικρή έχει μισοντυθεί και έχει μετακομίσει και τα μισά παιχνίδια σε άλλο δωμάτιο. Ο μπαμπάς βγαίνει από το μπάνιο και πάει να ντυθεί. Εγώ φτιάχνω την τσάντα της Αθηνάς με τα απαραίτητα: φορητό γιογιό, μια μακρυμάνικη μπλούζα, νερό, ένα βρακάκι, 2-3 έξτρα λαστιχάκια κτλ. Περνάνε άλλα 10 λεπτά. Ο μπαμπάς είναι έτοιμος και παίρνει πάσα τη μικρή να ολοκληρώσει το ντύσιμο της. Εγώ κατευθύνομαι στο μπάνιο. Μετά από 5 λεπτά είναι έτοιμοι και οι δυο τους. Εγώ μόλις έχω πλυθεί και πάω να διαλέξω ρούχα. Αρχίζουν και παραπονιούνται.. "άντε μαμά! Τι ώρα θα είσαι έτοιμη;;;" Έχω μόλις βάλει τις κάλτσες μου. Μετά από 10 λεπτά έχω ντυθεί κι εγώ και πάω να βαφτώ λίγο να φαίνομαι κι εγώ σαν άνθρωπος. Η υπόλοιπη φαμίλια έχει βαρεθεί να περιμένει. Τους φωνάζω από μέσα να κατέβουν στο αυτοκίνητο και θα ακολουθήσω κι εγώ σε 5 λεπτά. Φεύγουν. 

Βρίσκω ευκαιρία να κοιτάξω τη μούρη μου στον καθρέφτη παραπάνω από 3 λεπτά. Βάφομαι λίγο, φτιάχνω τα μαλλιά μου κι έτοιμη. Πάω στο καθιστικό και τι να δω; Τα υπόλοιπα μισά παιχνίδια όλα κάτω παρατημένα. Φαίνεται πως όσο με περίμεναν έπαιξαν λίγο, τι καλά! Ξέρω πως ότι ώρα και να γυρίσουμε εγώ θα σκύψω να τα μαζέψω. Και ονειρεύομαι ένα σπίτι που στο γυρισμό μου απλά θα με υποδεχτεί και θα μου πει "άντε, κάτσε στον καναπέ κοπελιά". Αποτέλεσμα σκέψης και ονείρου: σκύβω και μαζεύω. 

Πριν φύγω όμως.. θυμάμαι πως δεν έχω γράψει τις κάρτες για τα δώρα. Τις γράφω και τις βάζω μέσα στις αντίστοιχες σακούλες. Ξανακοιτάζω την τσάντα της Αθηνάς. Κοιτάζω και όλα τα παράθυρα αν είναι κλειστά. Μάλλον είμαι έτοιμη να κατέβω. Κλείνω το σπίτι και μπαίνω στο ασανσέρ κρατώντας δύο τσάντες με δώρα, μία τσάντα της μικρής και την τσάντα μου. Με κοιτάζω στον καθρέφτη. Δεν έχω φορέσει κραγιόν. Και ναι, θέλω τουλάχιστον να φοράω κραγιόν. Μπορεί να είμαι αχτένιστη αλλά κραγιόν θέλω να φοράω. Κρατάω λοιπόν τις 4 τσάντες και βγάζω να βάλω και κραγιόν. 

Φτάνω στο αυτοκίνητο που ευτυχώς είναι ήδη στον δρόμο και φεύγουμε. Και ακούω βέβαια πάλι.. "άντε, τι έκανες τόση ώρα μαμά;;;". Και τι να πεις; Μου λες; Δεν θες και να σε ξαναπούν γκρινιάρα αλλά να.. ποιος θα τα κάνει; Εύχομαι στο μέλλον κάποια στιγμή να μην είμαι πάντα εγώ η τελευταία που θα κλείνει την πόρτα. Εντάξει μέλλον; Με ακούς;

Να σημειωθεί ότι έγραφα αυτή την ανάρτηση και την άφησα στη μέση για να πάμε σε μια εκδήλωση το απόγευμα της Κυριακής. Και η προετοιμασία καθώς και η αναχώρηση ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή που είχα ξεκινήσει να γράφω! Τρομερό;;;



post signature

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Μόνη σε πολυκατάστημα.

Η Δευτέρα είναι η μέρα που δεν έχουμε καμία δραστηριότητα το απόγευμα. Όλη την υπόλοιπη βδομάδα κάτι έχουμε κανονίσει να κάνουμε. Μπαλέτο, μουσικό παιχνίδι και θεατρικό παιχνίδι. Τουλάχιστον για τον Οκτώβριο θα δοκιμάσουμε το full πρόγραμμα και μετά θα δούμε τι θα κρατήσουμε και τι θα αφήσουμε. 

Έτσι, χθες το απόγευμα αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το σουηδικό κατάστημα για βόλτα, λίγα ψώνια και φαγητό. Ήθελα να πάρω αυτά τα μεγάλα πλαστικά κουτιά που έχουν ροδάκια και καπάκι και είναι ικανά να χωρέσουν το 60% (υπολογίζω) του χάους που βρίσκεται στο καθιστικό μας. Με λίγα λόγια τα παιχνίδια του νηπίου. Το πείραμα οργάνωσης και τακτοποίησης θα γίνει σήμερα το απόγευμα. 

Είχα σκεφτεί λοιπόν να βάλω την Αθηνά στο καρότσι και όπως κάνουμε όλες τις φορές να πάμε βόλτα στον όροφο, να κάτσουμε στο εστιατόριο, να τσιμπήσουμε κάτι, εγώ να πιω καφεδάκι ενώ η μικρή θα έπαιζε λίγο στον παιδικό χώρο και να ψωνίσουμε βέβαια και αυτά που ήθελα. Φτάνοντας όμως στα καρότσια μου είπε το εξής. "Μαμά, θέλω να πάω στον παιδότοπο". Δεν το είχα καν στο μυαλό μου. Δεν θυμόμουν καν από τι ηλικία και πάνω μπορούσες να αφήσεις εκεί το παιδάκι. "Θέλω, θέλω" μου έλεγε. Ας πάμε να ρωτήσουμε λοιπόν. Μου έδωσε η κοπέλα μια αίτηση, δεν μας ρώτησε καν τι ηλικία έχει το παιδί (φαντάζομαι θα ήταν ηλικιακά μέσα στους κανονισμούς τους) και μας σφράγισε τα χέρια με έναν αριθμό. Ρώτησα τη μικρή 2-3 φορές "αλήθεια, θέλεις να πας στον παιδότοπο, δεν θες να ψωνίσουμε μαζί;". Και μου απάντησε ευθέως "θέλω να παίξω μαμά! Εσύ να ψωνίσεις και μόλις τελειώσεις να έρθεις να με πάρεις να πάμε να φάμε μπιφτεκάκια!".  Μάλιστα.. μου γύρισε λοιπόν την πλάτη και πήγε να παίξει.

Κι εγώ ανέβηκα τις κυλιόμενες σκάλες μονάχη, με μια κίτρινη σακούλα στο χέρι . Σκέφτηκα πως θα τελείωνα πολύ πιο γρήγορα μόνη μου. Και έτσι έγινε. Αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν πως θα ψώνιζα περισσότερο! Περπατούσα λοιπόν με γοργό βήμα και σταματούσα μόνο εκεί που έβρισκα κάτι ενδιαφέρον, γενικά δεν χάζευα. Όταν έφτασα στο παιδικό τμήμα, διάλεξα με άνεση τα κουτιά, κοίταξα λίγο τα καινούρια παιχιδάκια και αυτό ήταν. Μου φάνηκε περίεργο εκείνη ακριβώς τη στιγμή που δεν είχα τη μικρή να μου δείχνει, να φωνάζει και να θέλει να κατέβει από το καρότσι για να παίξει. Μπήκα και βγήκα από το παιδικό τμήμα σε 5 λεπτά συνολικά! Στο εστιατόριο δεν έκατσα. Δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να πιω μόνη μου καφέ εκεί και να είναι το παιδάκι κάτω. Αν ήμουν με μια φίλη, εννοείται θα καθόμουν. Αλλά μόνη μου.. μπα.. δεν είναι δα και τόσο ωραίος ο καφές τους. 

Προχώρησα στον κάτω όροφο. Στα κουζινικά λοιπόν έγινε η καταστροφή. Μου είχε ζητήσει η μαμά μου να της πάρω 2 κούπες. Περιηγήθηκα λοιπόν και στο κουζινικό τμήμα. Πήρα τις κούπες και πήρα και χαρτοπετσέτες (στάνταρ). Και μετά.. ξεπρόβαλλαν μπροστά μου τα πρώτα κόκκινα αξεσουάρ κουζίνας.. καταλαβαίνετε :-) Οι πρώτες χάρτινες θηκούλες για muffins σε χριστουγεννιάτικο σχέδια.. και πιο κάτω ένας στρογγυλός κατακόκκινος δίσκος σερβιρίσματος με γιορτινό μοτίβο. Εκεί κάπου συγκρατήθηκα! Πήρα κι ένα πυρεξάκι (το ήθελα καιρό, εντάξει;) και συνέχισα. Αν ήταν όμως το νήπιο μαζί δεν θα είχα κάτσει να περιηγηθώ στα κουζινικά! Θα χτύπαγε τα πόδια στο καρότσι, θα άπλωνε τα χέρια δεξιά κι αριστερά και μετά τις χαρτοπετσέτες θα φεύγαμε με γοργό ρυθμό. Όπως δηλαδή έκαναν και όλοι οι γύρω μου που είχαν τα παιδιά τους στο καρότσι :-) Προς την έξοδο.. ξανακοντοστάθηκα. Στις γλάστρες. Βρε παιδιά... έχουν φέρει κόκκινα και λευκά κασπώ.. τέλεια! Ότι πρέπει για γιορτινή διακόσμηση :-) Πήρα κι ένα κασπώ! Ναι, μετά έφυγα. Πλήρωσα, τα έβαλα και στη σακούλα και βουρ για παιδότοπο.

Έδειξα το χέρι μου με τη σφραγίδα και φώναξαν τη μικρή η οποία ήρθε με χαμόγελο. Χωρίς γκρίνια, βγήκε με ωραία διάθεση, μου είπε πως πέρασε καλά, πως έπαιξε, ζωγράφισε, γνώρισε άλλα παιδάκια. Μου είπε κιόλας ότι έπλυναν και τα χέρια τους! (αυτό μου έκανε εντύπωση, μπράβο τους) Περάσαμε βέβαια και από το τμήμα με τα τρόφιμα για να πάρουμε φανταστικά μπισκότα κανέλλας σε στρογγυλό τσίγκινο κουτί, τα οποία σας συστήνω!

Και κάπως έτσι ήταν το απόγευμα μας! Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα καθόλου να θέλει να πάει στον παιδότοπο αντί να πάμε μαζί πάνω. Θα μου πείτε, τι το νοιάζουν το παιδί τα ψώνια και οι βόλτες στο πολυκατάστημα; Να παίξει θέλει. Και μου φάνηκε περίεργο τελικά που πήγα βόλτα μόνη μου και ψώνισα (και παραπάνω δηλαδή) ενώ η μικρή ήταν σε άλλο χώρο. Μπορεί επειδή ήταν και η πρώτη φορά που την άφησα εκεί και επειδή δεν είχα άλλη παρέα. Απλά νομίζω πως στο συγκεκριμένο κατάστημα που είναι σούπερ φιλικό προς τα παιδιά, τη θέλω μαζί μου. Και ο λόγος είναι ακριβώς αυτός, ότι είναι έτσι στημένος ο χώρος που δεν ταλαιπωρείσαι με το παιδί, δεν δυσανασχετείς, δεν εκνευρίζεσαι που δεν υπάρχει χώρος για να περάσεις. 
Οπότε.. την επόμενη φορά, ή θα ανέβουμε κατευθείαν τη σκάλα χωρίς να περάσουμε από τον παιδότοπο ή θα πάω παρέα και με μια φίλη μου :-)



post signature

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Φθινοπωρινά φύλλα

Μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο και μου αρέσει πολύ! Έπεσαν τα φύλλα, βράχηκε το χώμα, βγάλαμε τις ζακέτες από τη ντουλάπα. Δεν βγαίνουμε πια στο μπαλκόνι και δεν περπατάμε ξυπόλητοι. Κοιτάζω λοιπόν το καθιστικό μας τριγύρω και κάτι μου λείπει. Ξέρω. Μια φθινοπωρινή νότα διακόσμησης. Και σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλω να χρησιμοποιήσω κίτρινα ξερά φύλλα. 


Στο ολοκαίνουριο τεύχος του περιοδικού Cook, Craft, Create μπορείτε να δείτε ολοκληρωμένη την ιδέα που είχα για διακόσμηση με φθινοπωρινά φύλλα! Εκτός από το δικό μου θέμα, αυτό το τεύχος είναι πάλι γεμάτο με δημιουργικά diy, έξυπνες ιδέες, κατασκευές και λίγη μαγειρική! 


Μπορείτε να το ξεφυλλίσετε και να εμπνευστείτε εδώ. Το Cook, Craft, Create απέκτησε πια και το δικό του blog. Ένα χώρο όπου θα φιλοξενούνται όλα τα τεύχη. Θα μπορείτε να δείτε και τις κατηγορίες ξεχωριστά! Φτιάξτε λοιπόν καφεδάκι και καλό ξεφύλλισμα!

post signature

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Ιστορίες τουαλέτας!

Πέρασε όλο το καλοκαίρι και δεν έγραψα τίποτα για τη δική μας ιστορία τουαλέτας. Τι εννοώ; Μα πώς κόψαμε κι εμείς την πάνα φυσικά!

Την πρώτη προσπάθεια την κάναμε πέρισυ το καλοκαίρι που η Αθηνά είχε κλείσει τα 2. Ξεκινήσαμε με το γιογιό στο εξοχικό. Δεν ήμουν προετοιμασμένη καθόλου. Λάθος. Δεν είχα διαβάσει τίποτα και είχα στο μυαλό μου κάτι σαν "αν κάτσει, έκατσε". Το παιδάκι κάπως καλά τα πήγαινε μέχρι που πήγαμε στο νησί και ήρθε η κυρία Δυσκοιλιότητα και μας χτύπησε την πόρτα. Και μετά.. ούτε να το δει το γιογιό δεν ήθελε. Αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Η αλήθεια είναι ότι έβλεπα πως δεν ήταν έτοιμη ακόμα. 

Το χειμώνα στον παιδικό σταθμό, σε μια συνάντηση γονέων με τον παιδοψυχολόγο συζητήσαμε και την εκπαίδευση τουαλέτας και πως θα τα καταφέρουμε. Ήταν τόσο πειστικός και με τέτοια αυτοπεποίθηση που φεύγοντας από τη συνάντηση πίστευα πως θα τα κατάφερνα σε 5 μέρες. Ακολούθησα σχεδόν όλες τις οδηγίες και συμβουλές του. Και όντως τα καταφέραμε σε λίγες μέρες. 

Ένα μήνα πριν ξεκινήσουμε, λέγαμε στο παιδί πως έχει μεγαλώσει αρκετά και πρέπει σιγά σιγά να βγάλει την πάνα. Συζητούσαμε με το μπαμπά της με περηφάνεια σχετικά με το πόσο μεγάλο παιδί είναι πια και φροντίζαμε να μας ακούει.
Μετά το πάρτυ γενεθλίων της, είχε αρρωστήσει και την είχα στο σπίτι. Αυτή είναι η ευκαιρία σκέφτηκα (τι μάνα!) για να κάνουμε προσπάθεια. Τον τελευταίο καιρό το έλεγε και μόνη της συνέχεια και έδειχνε ότι ήταν πραγματικά έτοιμη αυτή τη φορά. Είχαμε ψωνίσει και μαζί εσωρουχάκια με πριγκίπισες (μεγάλο tip) και ανυπομονούσε να τα φορέσει.

Αποχαιρετίσαμε λοιπόν τις πάνες, τις βγάλαμε στο μπαλκόνι (μέσα σε σακούλα) και είπαμε πως θα έρθει το σκυλάκι να τις πάρει να τις πάει στα μωρά του. Έτσι ακριβώς μας είχε πει ο παιδοψυχολόγος να κάνουμε. Εξήγησα στη μικρή όλη τη διαδικασία με το γιογιό, πως καθόμαστε/σκουπιζόμαστε και φυσικά πώς πλένουμε μετά πάντα τα χέρια μας. Και της είπα "αυτό ήταν, δεν έχουμε άλλες πάνες τώρα θα κάνουμε τσίσα/κακά μόνο στο γιογιό. Και τα πήγαινε μια χαρά. Και κάθε φορά που πήγαινε καλά, κάναμε και μια μικρή φιέστα :-) Συνέβησαν βέβαια και ατυχήματα. Θυμάμαι μια φορά που ήταν όρθια στην καρέκλα της στον πάγκο της κουζίνας και μόλις τα έκανε πάνω της άρχισε να γελάει. Πάει, την πατήσαμε, σκέφτηκα! Εγώ είχα ακούσει ότι ντρέπονται όταν τα κάνουν πάνω τους. Βέεεεβαια..στο 2ο-3ο ατύχημα άρχισε να ντρέπεται το κακομοιράκι. 

Οι οδηγίες του παιδοψυχολόγου έλεγαν να κόψουμε την πάνα και το βράδυ την ίδια περίοδο. Γιατί δεν πρέπει λέει να δίνουμε λανθασμένα μηνύματα, δεν μπορούμε να λέμε στο παιδί "δεν είσαι μωρό πια" την ημέρα και το βράδυ να το μετατρέπουμε σε μωρό. Έχει μια λογική είναι η αλήθεια. Αλλά αυτή τη συμβουλή δεν την ακολούθησα. Επειδή ήταν η βδομάδα που η μικρή ήταν ψιλοάρρωστη δεν ήθελα να την αναστατώσω και το βράδυ και το άφησα. Για 2 βδομάδες περίπου. Και η πάνα της το πρωί ήταν στεγνή. Μετά της έβαζα το βρακάκι εκπαίδευσης. Είναι ένα βρακάκι με επένδυση που αν συμβεί ατύχημα το βράδυ το απορροφάει και δεν βρέχεται το παιδί. Οι οδηγίες για το βράδυ λένε πως μπορεί να χρειαστεί να ξυπνάς το παιδί ανά 3 ώρες για να πηγαίνει στην τουαλέτα. Με εμάς ευτυχώς δεν χρειάστηκε. Είχαμε μόνο μία φορά ατύχημα το βράδυ. Επίσης λένε, πως πρέπει να δίνεις το γάλα 1 ώρα πριν τον ύπνο έτσι ώστε να πάει το παιδί στην τουαλέτα πριν κοιμηθεί. Εμείς ούτε αυτό το κάναμε. Της έδινα το γάλα της κανονικά και έπεφτε για ύπνο. Γενικά μπορώ να πω πως μου φάνηκε μια διαδικασία πολύ κανονική και πολύ βατή σε σχέση με αυτά που είχα ακούσει. 

Το κλειδί στη δική μας περίπτωση ήταν ότι το παιδί ήταν πανέτοιμο να δεχτεί μια τέτοια αλλαγή. Και αυτό είναι που έχει πρώτα σημασία. Να αντιληφθούμε πότε είναι έτοιμο το δικό μας παιδί γιατί το κάθε πιτσιρίκι είναι ξεχωριστό. Και η ακριβής ηλικία δεν έχει σημασία, αν δηλαδή βγάλαμε την πάνα στους 26 μήνες ή στους 30 ή στους 36. Λίγα πράγματα που έμαθα και κάποιες συμβουλές που μου φανηκαν καλές είναι:
  • Μην θέτετε υπερεκτιμημένους στόχους. Βάλτε στόχους εφικτούς και ηλικιακά και χρονικά. Αυτό δεν θα σας απογοητεύσει. 
  • Ξεκινήστε όταν το παιδί σας δείξει σημάδια ότι είναι έτοιμο. Προετοιμάστε το λίγο καιρό πριν με συζήτηση.
  • Επιμονή και υπομονή. Πόσα μεταξύ μας πάρτυ χρειάζεται να κάνουμε την ημέρα για να δείξουμε πόσο χαιρόμαστε που το παιδί μας τα καταφέρνει; 7; 13; 23; Υπομονή και θα τα καταφέρουμε! Και αποφεύγετε τα πισωγυρίσματα, προσπαθήστε να επιμείνετε στην απόφαση ότι τώρα "κόβουμε την πάνα!".
  • Δεν δείχνουμε απογοήτευση. Ποτέ. 
  • Έχουμε πάντα μια αλλαξιά μαζί μας. Σε περίπτωση ατυχήματος να μπορούμε να αλλάξουμε το παιδί και να περιορίσουμε τη ντροπή του.
  • Η επιβράβευση πάντα δουλεύει. Μπορεί το παιδάκι σας να θέλει κάποιου είδους επιβράβευση για να το βοηθά να πετυχαίνει το στόχο του. Η πιο εύκολη λύση είναι τα αυτοκόλλητα σε πινακάκι.
Ψάχνοντας, βρήκα στο ίντερνετ πάρα πολλά άρθρα με συμβουλές για το πώς θα κόψει το παιδί την πάνα στους 18-20 μήνες (κυρίως αμερικάνικα άρθρα). Δεν καταλαβαίνω γιατί να πιέσεις το παιδί όταν δεν είναι έτοιμο. Ο παιδοψυχολόγος μας είπε ότι στην ηλικία των 2,5 το παιδί είναι ικανό να καταλάβει/ελέγχει πώς λειτουργούν οι σφιγκτήρες του. Εννοείται μπορεί ένα παιδί να είναι έτοιμο και νωρίτερα. Αλλά δεν καταλαβαίνω καθόλου τους γονείς που κυνηγούν αυτού του είδους τα επιτεύγματα για να δείξουν ότι τα κατάφεραν πριν το μέσο όρο και τελικά δεν "ακούνε" το παιδί τους και το βάζουν να κυνηγάει στόχους όταν αυτό δεν είναι έτοιμο.

Υπάρχουν και πολλά βιβλία/παραμύθια που μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να καταλάβει αυτή την αλλαγή στη ζωή του. Και σίγουρα υπάρχουν 1200 κόλπα να κάνετε που δεν τα έχω γράψει. Αν έχετε κάποιο που δούλεψε σε σας σαν μαγικό, παρακαλώ μοιραστείτε το! Γιατί μπορεί εμείς να είπαμε οριστικά αντίο στις πάνες  αλλά οι συμβουλές από εμπειρία δεν πάνε ποτέ χαμένες :-)


post signature

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Εντάξει, θα οργανωθώ!

Μια μικρή αράχνη πήγε κι έκατσε στη γωνία του blog και με κοιτάζει απειλητικά! "Αν περάσουν κι άλλες μέρες και δεν γράψεις τίποτα, θα εγκατασταθώ" φαίνεται να μου λέει :-)

Και να'μαι λοιπόν, έτοιμη να οργανώσω επιτέλους το χρόνο μου, τουλάχιστον να προσπαθήσω! Δεν με φτάνουν πάλι οι ώρες της ημέρας και μου χτυπούν την πόρτα και οι δουλειές του φθινοπώρου. Και νοικοκυροκόριτσο δεν με λες... αλλά είπα να οργανωθώ καλύτερα φέτος. Όχι τίποτα άλλο, μετά από τη σημερινή εκπομπή των Mama Colada και τις σούπερ ντούπερ συμβουλές αποθήκευσης και καθαριότητας που και εγώ η ίδια βρήκα και μετέδωσα στον ιντερνετικό αέρα.. το χρωστάω στις άλλες δύο νοικοκυρές φίλες μου Σοφία και Κάλη...ε, μην με λένε και τελείως ανεπρόκοπη! 
Θα γράψω εδώ αυτά που μου φάνηκαν πιο έξυπνα και χρήσιμα από αυτά που είπαμε σήμερα στην εκπομπή! Έτσι θα τα έχω και γραμμένα σε λίστα και θα τα μοιραστώ και μαζί σας, για να τα κάνετε κι εσείς (αν δηλαδή δεν τα κάνετε ήδη..)

Επιχείρηση ντουλάπα!
  • Πριν ξεκινήσουμε τις ντουλάπες, τις καθαρίζουμε εσωτερικά με χλιαρό νερό και πράσινο σαπούνι. Δεν χρειάζεται ξέβγαλμα και μυρίζει και όμορφα!
  • Ξεκαθαρίζουμε τα ρούχα μας και δίνουμε ότι δεν μας κάνει και δεν έχουμε φορέσει τα τελευταία 3 χρόνια! Το έχω πάρει απόφαση..52 κιλά δεν θα ξαναείμαι ποτέ :-)
  • Και τα ρούχα των παιδιών επίσης! Και ότι δεν θέλουμε, μπορούμε να τα δώσουμε στο give the kids.
  • Κρεμάμε υφασμάτινες θήκες μέσα στη ντουλάπες και εξοικονομούμε χώρο για ζώνες, φουλάρια, τσάντες ή κοσμήματα.
  • Τα παπούτσια μέσα στα κουτιά τους με ταμπελάκι απ'έξω ή μέσα σε υφασμάτινες σακουλίτσες.
  • Βάζουμε και ωραία αρωματικά σαπουνάκια ή υφασμάτινα πουγκάκια με λεβάντα και έχουμε και ωραία μυρωδιά.


Πάμε στην κουζίνα!
  • Αν είναι η ώρα να κρύψουμε τα ασημικά (όσοι έχουμε) τα τυλίγουμε με καθαρές κόλλες τσόχας και δεν μαυρίζουν και δεν κάνουν γρατζουνιές.
  • Τα ασημένια μαχαιροπίρουνα καθαρίζονται και με λίγη οδοντόκρεμα..φανταστικό;!
  • Βάζουμε χάρτινα πιάτα ανάμεσα στα γυάλινα/πορσελάνινα που θέλουμε να κρύψουμε και έτσι τα προστατεύουμε.
  • Για περισσότερο αποθηκευτικό χώρο στα ντουλάπια, μπορούμε να τοποθετήσουμε αυτά τα γατζάκια (για τις πετσέτες) και να κρεμάσουμε εκεί τα καπάκια από τις κατσαρόλες.
  • Αντί για το συνηθισμένο ξίδι μπορούμε να βάλουμε μέσα στο βραστήρα ένα κοχύλι και δεν θα πιάνει άλατα! Καλέ, τι μαθαίνει κανείς!
  • Και κάτι που δεν ήξερα για το μαγειρικό λάδι: το βάζουμε σε μπουκαλάκι και το πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ που αναλαμβάνει και το ανακυκλώνει. Δεν το ρίχνουμε στο νεροχύτη γιατί πάει στη θάλασσα και μολύνει πάρα πολύ το περιβάλλον!

Εεεε.. εντάξει, αρκετά είναι για αρχή! Είπαμε κι άλλα βέβαια αλλά δεν θα τα κάνω και όλα και σίγουρα όχι σε 1 βδομάδα που πρέπει να απολογηθώ στις κυρίες καθαρούλες :-) 
Σας αφήνω και πάω προς την ντουλάπα.. να δω με τι θα πρωτοξεκινήσω!

post signature

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Mama Colada, η επιστροφή των Τζεντάϊ!

Ενώ όλοι ασχολούνταν με τις τηλεοπτικές μεταγραφές και τα χρυσά συμβόλαια των σελέμπριτις (ο Θεός να τους κάνει δηλαδή) η υπεργαλαξιακή ομάδα του ifeelkid σχεδίαζε το νέο πρόγραμμα του αγαπημένου μας σταθμού! Συσκέψεις και παρασυσκέψεις από ειδικές διαστημικές δυνάμεις (ναι, Κωσταντίνε για σένα λέω) αποφάσισαν να μεταφέρουν τις Mama Colada στην πρωινή ζώνη! Ρωτούσαμε εμείς.. "Τέρμα τα ποτάκια δηλαδή; Με καπουτσίνο θα τη βγάζουμε;" Και η απάντηση ήταν "Ναι, με καπουτσίνο και κοκτέιλ μαγκαζίνο!" 

Και πέρασε το καλοκαίρι και ξανασυναντηθήκαμε στο σταθμό. Ήταν ωραία που ξαναπήγαμε και ήμασταν ενθουσιασμένες που θα μιλούσαμε για την εκπομπή. Μέσα σε όλο αυτό βέβαια υπήρξε και μία αλλαγή στη σύνθεση της ομάδας που δεν μας χαροποίησε. Η αγαπημένη μας φιλενάδα Δήμητρα δεν θα μπορέσει να συνεχίσει την εκπομπή μαζί μας καθώς πρωινές εργασίες και δραστηριότες θα την κρατήσουν δέσμια σε περιοχή των Νοτίων Προαστίων :-) Η συμφωνία βέβαια για να δεχτούμε την παραίτηση της, ήταν ιδιωτικό αερινό συμφωνητικό που υπογράψαμε πάνω από 4 κοκτέιλς ένα βράδυ καλοκαιρινό και αφορούσε τη δέσμευση της για έχτρα αφοσίωση και coaching στην ομάδα! Και έτσι μείναμε οι 3 μας.. η κουκουβάγια με τα γυαλιά, η Ανθομελένια νεοτέρα sister Κάλη και η Σοφία "παρεάκι"


Αυτό που έμενε ήταν να οριστικοποιήσουμε τη μέρα και την ώρα της εκπομπής μας! Αποφασίσαμε και μπήκαμε στο πρόγραμμα (προγραμματιστήκαμε δηλαδή) να εκπέμπουμε κάθε Τετάρτη στις 11 το πρωί! Η εκπομπή μας θα είναι αυτή που ξέρετε αλλά εμπλουτισμένη! Θα έχουμε πάλι τα θέματα μας, θα συζητάμε ότι μας απασχολεί, θα κους κους-άρουμε, θα γελάμε (εγώ σίγουρα) με τα αστεία μου, θα ακούμε το Σοφάκι να μας εξηγεί και να μας μαθαίνει και κατιτίς και θα έχουμε και την Κάλη να μας δίνει ιδέες για βόλτες! Αυτά και άλλα πολλά που δεν θα αποκαλύψω τώρα, ε να μας ακούσετε και λίγο :-)


Να εξηγήσω και τις φωτογραφίες που βλέπετε.. όχι, δεν είναι βγαλμένες από κανένα διαστημικό κινητό. Είχαμε την ιδέα να φωνάξουμε τον φίλο καλλιτέχνη Απόλλωνα και να μας τραβήξει 5, 6, 76,  536 τελικά χαριτωμένες φωτογραφίες :-) Οι Mama Colada στο χώρο που κάνουμε εκπομπή! Με τα μικρόφωνα μας, τα ακουστικά μας, τον αγαπημένο μας ηχολήπτη, τη Δήμητρα coach από δίπλα και τις κούπες μας.. γιατί φτιάξαμε και κούπες.. μα πρωινή εκπομπή χωρίς καφέ γίνεται, δεν γίνεται! Δεν θα έβγαινε βέβαια τίποτα καλό αν δεν υπήρχε η πιο fun διάθεση που μπορούσαμε να έχουμε κάνοντας κάτι που μας αρέσει πολύ! Αυτή τη διάθεση έχεις όταν ανήκεις στην παρέα του ifeelkid, μέσα κι έξω από το σταθμό :-)


Γι'αυτό λοιπόν συντονιστείτε! Ξεκινάμε την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου! Αύριο δηλαδή! 11 το πρωί στον ifeelkid οι......... Mama Colada! Σας περιμένουμε! 

Δείτε το ανανεωμένο πρόγραμμα του σταθμού εδώ.

post signature

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα πολίτικο γλυκό και ο Ντάνιελ Λαρούσο!

Ήμασταν καλεσμένοι το Σάββατο βράδυ σε σπίτι φίλων για φαγητό. Μας έχουν λοιπόν ανακοινώσει ότι το μενού, λόγω καταγωγής του φίλου μας, θα αποτελείται από πολίτικα πιάτα όπως γιαουρτλού, παστουρμαδόπιτα κτλ. Και σκέφτομαι εγώ, η μις καλεσμένη, να φτιάξω το γλυκό του τραπεζιού και να διευκολύνω και λίγο τη φίλη μου (ξέρω πως αν έχεις τραπέζι, το να ετοιμάσεις και γλυκό είναι πραγματικά έξτρα δουλειά και πολλές φορές το σκέφτεσαι). 

Βάζω μπρος το ψαχτήρι και βρίσκω διάφορα. Τα πιο πολλά σιροπιαστά. Ήθελα όμως κάτι πιο δροσιστικό και έτσι κατέληξα στο μουχαλεμπί ή αλλιώς μαλεμπί. Είναι ένα γλυκό κρεμώδες, ελαφρύ, άγλυκο και φτιάχνεται από γάλα που αναμειγνύεται με ριζάλευρο και κορν φλάουρ και αρωματίζεται με ροδόνερο και κοπανισμένη μαστίχα. Το είχα ξαναδοκιμάσει παλιότερα. Δεν είναι το γλυκό που θα το φας και θα εκστασιαστείς (καθότι άγλυκο) αλλά αυτό που θα σου "ξεπλύνει" και δροσίσει το στόμα μετά από βαρύ κρεατοφαγικό γεύμα. Και ο κύριος λόγος που το διάλεξα τελικά ήταν πως όλες οι συνταγές που έβρισκα είχαν την ένδειξη "εύκολο". Ψέμα. Θα εξηγηθώ. 

Τη συνταγή τη βρἠκα στο pantespani και την παραθέτω εδώ ακριβώς όπως τη βρήκα. Στα ενδιάμεσα έχω προσθέσει τα χαριτωμένα σχόλια μου :-p

Φίνο πολίτικο μαλεμπί με ροδόνερο.
Προετοιμασία: 5 λεπτά και 50 λεπτά το μαγείρεμα συν ο χρόνος να κρυώσει. Εύκολη συνταγή. (είπαμε θα εξηγήσω παρακάτω)
Υλικά (για σκεύος 38×28 εκατ.)
7 φλ. γάλα πλήρες
1 φλ. νερό
2 φλ. νισεστέ (ριζάλευρο)
2 φλ. Corn flour
½ φλ. ζάχαρη
1 κ.γ. μαστίχα κοπανισμένη (προαιρετικά) - Εγώ την έβαλα γιατί μου αρέσει πολύ. (Κάθε φορά που αγοράζω μαστίχα με εκπλήσσει η τιμή της.. το ξέρετε πως έχει 250 ευρώ το κιλό;)
ζάχαρη άχνη και ροδόνερο για το σερβίρισμα ή τριμμένο φυστίκι Αιγίνης.

Απαραίτητο σκεύος το γουδί (για να κοπανίσετε τη μαστίχα) και προτείνω μία γυάλινη φόρμα για το γλυκό για πιο όμορφη παρουσίαση, ειδικά αν είναι να εμφανιστεί σε τραπέζι.
Επίσης απαραίτητο εργαλείο για το μουχαλεμπί... ένα αντρικό χέρι! (είπαμε, θα εξηγήσω)


Ετοιμάζετε την κρέμα: Αναμειγνύετε το νισεστέ με το κορν φλάουρ. Σε κατσαρόλα αναμιγνύετε το νερό με το γάλα (κρύα) και από αυτό κρατάτε 2 φλυτζ. χωριστά σε μπολ, όπου διαλύετε το μίγμα τους (νισεστέ+κορν φλάουρ). Ζεσταίνετε το αραιωμένο γάλα της κατσαρόλας στη φωτιά και μόλις αρχίσει να βράζει, χαμηλώνετε τη φωτιά και προσθέτετε τη ζάχαρη και το μίγμα νισεστέ-κόρνφλαουρ λίγο-λίγο ανακατεύοντας.

- Αν βάλετε κι εσείς τη μαστίχα θα την προσθέσετε μαζί με τη ζάχαρη. Και όταν θα την κοπανίσετε στο γουδί βάλτε και λίγη ζάχαρη μέσα, κοπανίστε πολύ να γίνει σκόνη, να μην την αισθανθεί κανείς στη γλώσσα του. Εγώ έβαλα το Νίκο και το γουδοχέρι να κάνουν λίγο παρέα :-)
- Μέχρι εδώ όλα καλά, ακριβώς όπως τα λέει η συνταγή.


Ψήνετε το μίγμα του γάλακτος για 35-40 λεπτά, ανακατεύοντας συνεχώς ώστε να μην σβολιάσει (βολεύει να χρησιμοποιήσετε σύρμα). Στο τέλος θα πρέπει να έχετε μια σφιχτή κρέμα.

- Και εδώ μπαίνει φίλοι μου ο Ντάνιελ Λαρούσο στην κουζίνα! Μόλις έβαλα όλα τα υλικά στην κατσαρόλα η κρέμα ήταν ήδη αρκετά σφιχτή και τα 40 λεπτά που λέει η συνταγή να ψηθεί το μίγμα και να ανακατεύουμε, μου φάνηκαν 3 ώρες! Έπρεπε να ανακατεύω με το σύρμα με πολλή δύναμη για να μην σβολιάσει η κρέμα ( κι ας είχα χαμηλώσει αρκετά τη φωτιά). Πώς ήταν το wax on wax off που είχε βάλει ο μίστερ Μιγιάγκι τον Ντάνιελ να κάνει για να γυμνάσει τα χέρια του.. έτσι ακριβώς! Και εδώ ήρθε ο Νίκος (αντρικό χέρι) να βοηθήσει. Και φανταστείτε ότι ανά 10 λεπτά αλλάζαμε, ήταν τόσο κουραστικό! Ήμουν και πάνω από τη ζεστή κατσαρόλα..ίδρωσα πραγματικά! Σαν προπόνηση ένα πράγμα! Μαλεμπί προπόνηση.. νέα μέθοδος για γυμνασμένα χέρια!

Το αδειάζετε σε γυάλινο σκεύος ελαφρά βρεγμένο (με ροδόνερο το έβρεξα εγώ), απλώνοντάς το ομοιόμορφα ή σε ατομικά μπολ. Αφήνετε να κρυώσει εντελώς και το βάζετε στο ψυγείο για 4-5 ώρες.

Σερβίρισμα: Προσθέστε ροδόνερο και άχνη ζάχαρη ή ψιλοκομμένα φυστίκια Αιγίνης. Αν το κάνετε ενιαίο, ξεφορμάρετε πρώτα γυρίζοντας ανάποδα και κόψτε σε κομμάτια με κοφτερό μαχαίρι που έχετε βουτήξει σε ζεστό νερό.
- Όλα καλά μέχρι εδώ. Το πήρα κι εγώ από το ψυγείο μας, το έβαλα σε σακούλα για να το μεταφέρουμε στο σπίτι των φίλων μας και να το σερβίρω όταν έρθει η ώρα του. 

Να σας πω και για τα φυστίκια. Εγώ πήρα αλατισμένα! Λάθος βέβαια! Ούτε που το πρόσεξα όταν μου τα δώσανε στην κάβα. Πριν φύγουμε άρχισα να λέω στο Νίκο (μη χαλάσουμε και τα νύχια) "άντε, πότε θα καθαρίσεις τα φυστίκια, να τα πάρουμε μαζί μας σε σακουλάκι για το σερβίρισμα" και μου λέει "Αυτά που πήρες είναι αλατισμένα! Πώς θα μπουν στο γλυκό;;;" Ε, και τι να κάνουμε; Πηγαίνοντας στον προορισμό μας σταματήσαμε σε κάβα, αγόρασα φυστίκι Αιγίνης ψίχα και ζήτησα να μου το χτυπήσουν λίγο στο μούλτι, ευτυχώς με εξυπηρέτησαν (παρότι γκρίνιαξαν). 

Φάγαμε λοιπόν το λουκούλειο δείπνο και ήρθε η ώρα για γλυκό. Είχα αναποδογυρίσει τη φόρμα  για πάνω από 2 ώρες και δεν είχε ξεκολλήσει το γλυκό. Το βάλαμε σε ζεστό νερό, το κάναμε με το μαχαιράκι λίγο γύρω γύρω, το έβρεξα λίγο με ροδόνερο από πάνω.. αυτό τίποτα. Ώσπου βάλαμε (ευτυχώς είχα βοήθεια από τις ευρηματικές φίλες μου) πιο βαθιά το μαχαίρι και ξεκολλήσαμε το εσωτερικό...και βγήκε. Η παρουσίαση του ήταν πολύ ωραία! Λευκό γυαλιστερό και πράσινα τριμμένα φυστίκια. (η φωτογραφία το αδικεί καθότι βραδινή)

Η γεύση ήταν αυτό που περίμενα.. άγλυκο, δροσερό επιδόρπιο με άρωμα ροδόνερου και μαστίχας (όχι πολύ έντονο) που έπαιρνε γεύση από τα τριμμένα φυστίκια. Το μόνο αρνητικό που έχει αυτό το γλυκό είναι πως ο κόσμος δεν περιμένει να είναι τόσο άγλυκο τελικά. Και όταν τάζεις γλυκό, όλοι περιμένουν κάτι αν όχι σοκολατένιο, κάτι με αρκετή ζάχαρη/μέλι/σιρόπι/σαντιγές (που δεν συμπαθώ πολύ) ή απλά κάτι γλυκό γλυκό!


Δεν θα το ξαναέφτιαχνα εύκολα είναι η αλήθεια. Ο κόπος που θέλει (τουλάχιστον εμένα έτσι μου βγήκε) δεν δίνει την ικανοποίηση που περιμένεις στο τραπέζι. Αν βέβαια έχετε έμπνευση για πολίτικες λιχουδιές να ξέρετε ότι για επιδόρπιο ταιριάζει... αρκεί να έχετε γυμνασμένα χέρια ΚΑΙ τον άντρα του σπιτιού παρών να σας βοηθήσει :-) 


post signature